Cóż zamykam za sobą kolejny rozdział. Ile jeszcze przede mną nie wiem ale tym się nie martwię. Przed tyle lat swojej egzystencji dowiedziałem się wielu rzeczy, sypiące się marzenia i plany jak domek z kart to tylko wierzchołek ale w przypadku życia góra lodowa pływa do góry nogami, przynajmniej w moim wypadku. Cóż nie mam co płakać przez 20 lat przeleciałem z wieloma miłymi chwilami. Zastanawiając się głębiej nad życiem doszedłem do wniosku że przeznaczenie istnieje ale nie mam zamiaru go poznawać, szkoda czasu łatwiej jest po prostu przeżyć. Mam tylko nadzieje że za kolejne dwadzieścia lat dalej będę się cieszył zdrowiem, będę miał wspaniałą rodzinę i będę żył na co najmniej poziomie klasy średniej. Jednak szarość życia przesłania tą wizje niczym mgła... Tak więc uczucie jakie mi teraz nieodłącznie towarzyszy to zaniepokojenie nawet jeśli uważam się za osobę gotową do sprostania przeciwnością losu.